Brak wiarygodnych raportów na temat języka polskiego w Niemczech utrudnia diagnozę sytuacji i opracowanie strategii działań. Dysponujemy pewną liczbą czastkowych opracowań i zestawień statystycznych, dotyczą one jednak, w zależności od autora, tylko wybranych aspektów nauczania (polski jako przedmiot szkolny lub akademicki, polski w nauczaniu dorosłych, polski jako język ojczysty itp.) albo sytuacji w poszczególnych landach (ˇródłem takich cząstkowych danych są np. odpowiedzi rządów landowych na interpelacje poselskie dostępne na stronach internetowych).

Całościowe raporty Kultusministerkonferenz lub Grupy roboczej ds. języka polskiego i polonistyki w Niemczech (ogólny na temat języka polskiego w Niemczech z 2002, na temat polonistyki i nauczania akademickiego z 2003 i ogólny z 2007 roku) maja dziś walor raczej historyczny. Szczególnie sytuacja na uczelniach zmieniła się gruntownie w latach 2003-2004. W tym miejscu zamieszczamy jako najbardziej aktualny raport z 2007 roku, licząc że wkrótce międzyrządowy Komitet ds. Edukacji opublikuje nowe wyniki. Raport o sytuacji języka niemieckiego, przygotowany dla Komitetu przez stronę polską, może stanowić ciekawe tło porównawcze.

Poza uwagą władz pozostaje nauczanie ustawiczne, które leży w gestii samorządów (VHS) albo jest organizowane prywatnie, mimo iż liczba uczących się polskiego na różnego typu kursach przewyższa liczby uczniów i studentów. Obraz wyłaniający się z ogłoszeń internetowych często ma niewiele wspólnego z rzeczywistością (wiele kursów nigdy nie dochodzi do skutku). Liczby należy zatem (niestety!) skorygować w dół. Wiarygodnych danych dostarcza statystyka Deutsches Institut für Erwachsenenbildung. Najnowsze dane liczbowe z 2009 roku można znalezć tutaj.

Wszystkie Koleżanki i Kolegów, dysponujących rzetelnymi danymi, zbieranymi np. przez ich instytucje, prosimy o przekazywanie tych informacji do Związku. Ułatwi nam to analizę sytuacji i przygotowanie własnej ekspertyzy.